Review: Remia saus voor ovenschotel

Na zeker tientallen keren de reclame op televisie te hebben gezien en na enkel slechte recensies te hebben gelezen, besloot ik dat ik er zelf ook maar aan moest geloven: ik wilde de Remia saus voor ovenschotel testen. Om twee reden:  het is een actueel product en ik geloof dat velen van jullie vást een keer hebben getwijfeld om het product te proberen en ik wilde weten of de slechte reviews gegrond zouden zijn. En zo geschiedde, afgelopen maandag stond een pasta ovenschotel mét de Remia saus op de planning. 

Zo op het eerste gezicht ziet het er nog best ok uit. De reclame deed me niet zoveel en ik moet eerlijk bekennen dat ik het er niet erg smakelijk uit vond zien, maar de ingrediënten op de verpakking van de saus zagen er best ok uit. Je vraagt je ook af hoe het mis kan gaan met een combinatie van tomaat en champignon in een saus toch? Ik besloot om de aanwijzingen op de verpakking te volgen en voegde dus 250 gram ongekookte pasta, een Italiaanse groentenmix, 250 gram hamblokjes en geraspte kaas aan de schotel toe.

Om te beginnen stond er op de verpakking niet of je gekookt water of koud water moest toevoegen. Ik besloot om voor kokend water te gaan en dit bleek een goede keus te zijn. Ik gok dat je met koud (of lauw) water de pasta niet gaar had gekregen in 35 minuten.

A fijn, pasta onderin, kokend water eroverheen gevolgd door de groenten, de ham, de saus en de kaas.

Remia noemt dit saus voor ovenschotel. In de reclame zie je ze dan ook vrolijk de saus over de schotel gieten maar now way Jose dat dit lukt. Zeg maar gerust dat ik de ‘saus’ uit de verpakking kon scheppen, de consistentie was véél te dik om te kunnen schenken. Maar nu sla ik de grootste slap in the face over en dat is de geur van deze tomaat-champignon variant. Ik heb nog nóóit zo iets smerig geroken. Durians (Aziatisch fruit dat bekend staat om vieze geur) ruiken smerig, maar dit komt er heel dicht in de buurt. Om een idee te geven: toen vriendlief thuis kwam -ik had hem al enigszins voorbereid- riep hij direct waarom het in huis zo stonk naar kots. Bon, dat lag dus niet aan mij.

Maar goed, er zijn meer dingen die niet lekker ruiken en uiteindelijk toch goed smaken dus ik besloot de ‘saus’ voor ovenschotel het voordeel van de twijfel te geven en goot (lees: schepte) de saus dus -iets minder- vrolijk over mijn ovenschotel en strooide het gerecht af met kaas: 35 minuten de oven in, in de hoop dat de schotel in ieder geval beter zou smaken dan dat het rook.

Oh boy was I wrong. Kijk, smaak is subjectief en dat ik het naar hondenvoer vond smaken (en nee, ik heb nog nooit hondenvoer gegeten maar kan me er enigszins iets bij voorstellen) is dus subjectief. Wellicht dat er iemand is die deze champignon-tomaat variant heerlijk vindt, maar eerlijkheidshalve kon ik er nog geen halve tomaat of stukje champignon in herkennen qua smaak. Qua kleur overigens ook niet, hoe kan een combinatie van tomaat en champignon er nou mosterdgeel uit zien? Mij een raadsel..

Smaak is subjectief dus en ik wil er niet meer over uitweiden dan ik zojuist heb gedaan. Maar deze Remia saus voor ovenschotel werkt ook gewoon niet. Dat je de ‘saus’ over de schotel heen moet gieten doet verwachten dat deze tijdens de baktijd in de oven dunner zou worden en zich zou mengen met de rest van de schotel. Niets is minder waar. De pasta onderin de schotel blijft smaakloos en waterig, evenals de groenten die -voordat de kaas al donker wordt- niet tijd genoeg hebben om fatsoenlijk te garen. De tomaat-champignon drap, dat eigenlijk een lekkere saus voor ovenschotel had moeten zijn, blijft ongeroerd onder de kaas liggen en ziet eruit alsof iemand zijn volledige maaginhoud over de ovenschotel heeft gestort.

Nee, voor mij nooit meer deze Remia saus voor ovenschotel en ik kan het ook niemand aanraden. Wat mij betreft de luttele € 1,69 die je voor een bakje betaalt absoluut niet waard. Jammer, het had een goed concept kunnen zijn maar Remia slaat de plank met deze saus compleet mis.